და დგ დე დი დრ დუ დღ
დია დიდ დინ

დიათეს-ი

Gk. διάθησις ἡ
თვისობრიობის სახეობა; არამყარი თვისება
 
უკუეთუ ადვილ განსაგდებელ [არს], იქმნების დიათესად (ამონ., ტარიჭ., 170,24); ვითარებისათა ოთხთა გუართა მომცემს ჩუენ არისტოტელი: პირველად ექსსა და დიათესსა, მეორედ ძალსა და უძალობასა, მესამედ ვნებულებითსა ძალსა და ვნებასა, მეოთხედ ნაკუეთსა და მორფსა (ამონ., ტარიჭ., 169,18)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.
to main page Top 10FeedbackLogin top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9