განმამტკიცებელი, შემამტკიცებელი
- რამეთუ მოქმედებაჲ, ბუნებითად მყოფი, ბუნებისა არს შემამტკიცებელობითი და თანანერგი ხატი (მქს., პიროს., გელ., 47,14); ამისსა ბუნებითი თჳთება არს შემამტკიცებელობითთა მიმართ მიმართება და განმხრწნელობითთა მიუმართებლობა (მქს., პიროს., გელ., 23,2) შდრ. // ბუნებითითა თჳსებითა ჰნებავს ყოველივე აგებულებისა მისისა დამამტკიცებელი (მქს., პიროს., ეფთ., 6,2); – συστατικός – ლოგიკ. ცნების გვარ-სახეობრივი დაყოფის მეთოდი; აქ: გვარსა და სახეს შორის შემაერთებელი საშუალი – სახე, რომელიც გვარია ქვემდგომისათვის – განმწვალებელობითნი უზენაესთანი და შემამტკიცებელობითნი ქუემოთანი (დამასკ., დიალ., არს. 4,3); რომელნი ითქუმიან განმყოფელობითად და შემამტკიცებელობითად, ვითარცა განმყოფელობითნი ვიდრემე უზემოესთანი და შემამტკიცებელობითნი უქუემოესთანი (დამასკ., დიალ., არს. 2,23)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.
to main page 
top of page