ვნებით-ი

1. Gk. παθητικόν
   განმცდელი, ვნებით სავსე
    

   ხოლო ეწოდების ზოგადად პირუტყუებრსა მას ნაწილსა სულისასა ვნებითად და ნებებითად (დამასკ., გარდ., 116., ეფრ.); განსწვალებენ უკუჱ და სხუჱბრცა ძალად, გინათუ გუარად, გინა ნაწილად სულსა [სახელდობრ]: ნერგოვნებითად, რომელი მოზარდობითად და ვნებითად იწოდების, და მგრძნობელობითად და სიტყჳერებითად (ნემეს., პეტრ., 94, 3-6);

2. Gk. ἡ παθητικὴ ποιότης
   ვნებით-ი // ვნებული (რომელობაჲ)
    

   ხოლო მესამე სახე რომელობისაჲ არს ვნებული რომელობაჲ და ვნებაჲ (დამასკ., დიალ., 38,9, ეფრ.); ვნებითი იგი რომელობაჲ ძნიად აღსაძრველ და ძნიად შესაცვალებელ არს (დამასკ., დიალ., 38,10, ეფრ.)

   Synonym: ვნებულებითი
   Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.