საყოველთაობა, განზოგადება
- ზოგადობაჲ და შესაკრებელი თითოეულადთა წარმოაჩენს (ამონ., ტარიჭ., 138,1); – κοινόν τό – ხოლო სიტყუასა ზოგადობაჲცა მოუგიეს ბუნებისაჲ და განთჳსებულობაჲ გუამოვნებისაჲ (დამასკ., გარდ., 163, ეფრ.); რამეთუ სხუაჲ არს პირი პეტრესი და სხუაჲ – პავლესი და განყოფილებასა შინა გუამოვნებათასა ზოგადობითა სახისა მათისაჲთა ერთისა ბუნებისა მქონებელად იხილვებიან (სტით., სომხ. წვალ., არს., I,7); – κοινότης ἡ – ხოლო ზოგადობაჲ და შერწყუმაჲ და ერთობაჲ სიტყჳთ განიცდების (დამასკ., გარდ., 163, ეფრ.); იჴუმინეს უკუე ათნი ესე მხოლონი ზოგადობითნი: არსებაჲ, რაოდენი, რომელი (ამონ., ტარიჭ., 20,1)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.
to main page 
top of page