კეთილ-ი (ზესთარსებითი)

1. Gk. ὑπερούσιος ἀγαθότης ἡ
   (ნეოპლატ.) ზესთარსებითი სიკეთე
    

   ყოველნი ზიარებით ღმერთნი ზესთარსებითისა კეთილისა მიერ წარმოდგომილ, და არიან კეთილობა და არცა ბუნებით და არცა არსებით, ... მაგრა ზესთ-არსებით (პრ., კავშ., პეტრ., 118; 72.15-17);

2. Gk. ἀγαθόν
   კეთილი საქმე
    

   და რომელთა ექმნენ კეთილნი საქმენი, მართლითა სარწმუნოებითა, წარვიდენ ცხორებად საუკუნოდ (მიქ., მრწ. 10, ეფთ., Jer. 151, 85v) // მაშინ რომელთა დაიმარხეს მართალი სარწმუნოებაჲ და ქმნეს საქმენი კეთილნი, წარვიდენ ცხორებად საუკუნოდ (მაქს., მრწ. 10, ეფთ., Q 34, 35v);

3. Gk. εὐγνώμων
   კეთილი სიტყუაჲ – კეთილგონიერება
    

   რომელნი ქადაგებდენცა, უკუეთუ კეთილითა და ჭეშმარიტითა სიტყჳთა... ღმრთივშუენიერ არიან და მაღალ (ნაზ., ჰომ., 41, VI, ეფთ.).

   Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.