ამაო-ჲ

ფუჭი, ცრუ - ἀνόνητος - კუალად ამაო და ურგებ არიან საქმენი და მოსწრაფებანი კაცათანი, რაოდენი რა კაცობრივ არიან (გრ. ნეოკ., ეკლ., ეფრ., A 292, 321r); - μάταιος - პირუტყული და ჴორცთმოყუარე ცხორებაჲ ამაოჲ არს... (ეკლსტ., გელ., A 61, 91. I); რამეთუ ცათა შინა არარაჲ არს ამაოჲ... (ეკლსტ., გელ., A 61, 218); პირველ უმრავლესი ვინაჲ-მე ლოცვისაჲ დაიცადოს, რამეთუ, მათისა მის [პლატონიელთა] ჰაზრისა-ებრ, მხოლოდ დასაბამთა საქმეთაგან იყოს ლოცვისაჲ, რაჲთა უმჯობესსა აღირჩევდენ, ხოლო შემდგომად აღრჩევისა – ამაო ვიდრე-მე ლოცვისაჲ (ნემეს., პეტრ., XXXVIII; 149.7-10);
ამაო (ქმნაჲ) - ματαιόω - რამეთუ იგინი საცთურსა შინა კერპთასა ამაო იქმნნეს (ნოს., ნეოკეს. ცხ., ეფრ., შ 384, 339ვ);
ამაოჲ (დიდებაჲ) - δόξα κєνή - რომელი საღმრთოდ უბრძანებს წმიდათა კაცთა, რაჲთა არა საჩინოდ აქუნდეს დიდებისათჳს ამაოჲსა სათნოებითი საიდუმლოჲსა ღმრთისა კეთილი და სულნელი მსგავსებაჲ (არეოპ., საეკლ., ეფრ., 4.III.1);
ამაო (სახლ-ი) - οἲκος μάταιος - ამაონი სახლნი ცუდად ექმნნენ მეფეთა ისრაჱლისათა (თტე., მიქ. 1.14-15, გელ., K 1, 393რ); დაიმკჳდრნე სახლნი ამაონი (თტე., მიქ. 1.14-15, გელ., K 1, 393v); oჴრობასა შინა იყო ამაოთა სახლთა მკჳდრი, ვიდრემდის მემკჳდრი მოგგუარო შენ (თტე., მიქ. 1.14-15, გელ., K 1, 393v);
ამაოჲ (ღმერთი) - ματαίοι θєοί, - ხოლო ამაოთათჳს ვიტყჳ ღმერთთა შენთა... ვითარმედ: „კერპნი წარმართთანი ოქროჲსა და ვეცხლისანი“ (სვიმ. მეტ., ბარბ. წამ., ანონ., H 1347, 135v)