- საზოგადოდ და საერთოდ დასდებს მას სულისათჳსცა: ღმერთ-მოქმედებასა, მსახურებასა, წყაროობასა, მოუკლებელსა მიზეზობასა და სახიერების შუენიერთა ნიჭთა განმყოფელობასა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.1); ვინაჲცა საღმრთოსა გონებასა ყოველივე უპყრიეს ყოველთა ზეშთააღმატებულითა მით მეცნიერებითა და ყოველთა მიზეზობითა ყოველთავე ცნობაჲ თავსა შორის თჳსსა პირველითგან აქუს (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 7.2); – αἴτιον τό – ხოლო ეწოდების ერთსა მას ღმერთსა, დაღაცათუ სამითა ამით დიდითა დაადგრების იგი მიზეზობითა და დამბადებლობითა და სრულმყოფელობითა (ნაზ., ჰომ. 34,8 ტბელ.)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.
to main page 
top of page