აღმო-მფშვინველობ-ით-ი (ძალ-ი)

მიმართებითად ძრვად ითქუმის ძრვაჲ ყოველისავე გუამისა ჴორცთაჲსაჲ და აღმომფშვინველობითისა და ადგილითი ადგილად მიმომდგომობითისა ძალისა (დამასკ., ორთა ნებ., არს., S1463, 131v); პირუტყუთა შორის ცხოველობითი და მგრძნობელობითი და აღმომფშჳნველობითი ძალი (დამასკ., დიალ., 13,2, არს.); ხოლო პირუტყუთა [მიეცა] ცხოველობაჲ და აღმოფშჳნვაჲ და გრძნობითი ძალი (დამასკ., დიალ., 13,2, არს.);
აღმომფშჳნვილობითი (თჳთება) - სუნთქვითი - ἁναπνευστικός – ბუნებითი უკუე თჳთებაჲ არს იგი, რომელი შეამტკიცებს ბუნებასა და რომლისა თჳნიერ ვერშესაძლებელ არს შემტკიცებაჲ ბუნებისაჲ, რომლისა არს თჳთება, ვითარ-იგი ცხოვლობითი, სიტყჳერობითი... აღმომშჳნველობითი (დამასკ., ორთა ნებ., არს., S1463 129r)