- განცემაჲ თჳთჴელმწიფებისაჲ და ძლიერებისაჲ პირუტყუთა ვნებათაგან ... ესე ცოდვა არს (დამასკ., ორთა ნებ., არს., S1463 132v); ვინაჲ უკუე არს ცოდვაჲ? – თჳთმფლობელითა ჯერჩინებითა მოპოვნებული ეშმაკისაჲ (დამასკ., გარდ., არს., 283); რამეთუ ვერცაღა პოვა ჴამლის საბელი, ესე იგი არს, ცოდვაჲ, მის თანა (თეოფ. ბულ., მარკ., ჭიმჭ., S 404,5I); და რაჲ ცოდვაჲ იუდაჲს სახლისაჲ? არა იჱრუსალიმია? (თტე., მიქ., გელ., 1.5, K 1, 391r); ვითარმედ ცოდვაჲ აღგჳგზებს ჩუენ საჴუმილსა ბოროტთასა (თტე., ამოს., გელ., 5.6, S 417, 108ვv); არამედ კაცად-კაცადი თჳსითა ცოდვითა მოკუდეს (თტე., II სჯ. 29, გელ., A 1108, 127r); ცოდვასა შთავრდომილი კაცი არა თჳნიერ ჯერჩინებისა ღმრთისა წარწყმდებოდის (ლეონ., ეპ., არს., 3, S 1463, 218r); და შეგჳწყალნა ჩუენ, რამეთუ და გარდაითხევიან სიღრმეთა ზღჳსათა ყოველნი ცოდვანი ჩუენნი (თტე., მიქ., გელ., 7.19, K 1, 410r); უკუნ-აქციე პირი შენი ცოდვათა ჩემთაგან (თტე., ამოს., გელ., 1.3, S 417, 100v); უკუჱ მივსცნეა... ნაყოფი მუცლისა ჩემისაჲ ცოდვისათჳს სულისა ჩემისა? (თტე., მიქ., გელ., 6.7, K 1, 405v); და უწყი სიმართლე ტანჯვისა, სიდიდისამი ცოდვისასა აღმხილველმან (თტე., მიქ., გელ., 7.9, K 1, 408r); ამისთჳს ვსაჯო თქუენ ზედა ყოველთა ცოდვათა თქუენთათჳს (თტე., ამოს., გელ., 3.1-2, S 417, 104r); ანუ თჳსთა ცოდვათა ზედა მტირალთა და აღსარებისა და სინანულისა მიერ შენდობისა მათისა მეძიებელთა (ეკლსტ., გელ., 185. II); ღმრთისა სიტყჳსა, რომელმან მოსცა იგი მორწმუნეთა საჭმლად და სასუმლად, მოსატევებელად ცოდვათა (მიქ., მრწ., ეფთ., 12, Jer. 151, 86r) // (მაქს., მრწ., ეფთ., 12, Q 34, 35v); ესე საიდუმლოჲ მიუტევებს ცოდვათა (გაბალ., ექუს., ანონ., 180); ვერცა შესაძლებელ იყო ძლევაჲ ცოდვისა (ლეონ., ეპ., არს., 2, S 1463, 217v); სისხლი იესუჲსი, ძისა ღმრთისაჲ, განგწმედს თქუენ ყოვლისაგან ცოდვისა (ლეონ., ეპ., არს., 5, S 1463, 219r); ამის მადლისათჳს სხუათა ცოდვანი აღიხუნა, ვითარცა არა მქონებელმან თჳსთამან (თტე., რიცხ. 9, გელ., A 1108, 41r); ყოვლითურთ, თჳნიერ ცოდვისა გუემსგავსა ჩუენ (მიქ., მრწ., ეფთ., 7, Jer. 151, 84v) // (მაქს., მრწ., ეფთ., 7, Q 34, 34v) // (თტე., მრწ., თეოფ., 7, Jer. 23, 340v); – ἁμάρτημα τό – ყოველთა ცოდვათაგან განშორებაჲ არა შესაძლებელ არს (თტე., რიცხ. 9, გელ., A 1108, 41r); ეგრეთვე მხოლოდშობილსა ძესა ჴორცნი უკუჱ აქუნდეს კაცობრივნი, ხოლო ბიწი ცოდვათაჲ არა აქუნდა (თტე., რიცხ. 38, გელ., A 1108, 71r); რამეთუ მიიღო ხატი მონისაჲ, თჳნიერ ბიწისა რაჲსმე ცოდვათაჲსა (ლეონ., ეპ., არს., 3, S 1463, 218r); არა თავს-ისხნეს თქუენნი უშჯულოებანი და ცოდვანი თქუენნი (თტე., ისუ. 19, გელ., A 1108, 171v); – ἡμαρτημένον τό – ლოცვაჲ იგი ღმერთ-მთავრობითისა სახიერებისა მიმართ არს სავედრებელ, რაჲთა ყოველნივე კაცობრივისა უძლურებისა მიერ ქმნილნი ცოდვანი შეუნდვნეს შესუენებულსა მას (არეოპ., საეკლ., ეფრ., 7.III.4); – ἀνομία ἡ – არა ვეზიარნეთ უცხოთა ცოდვათა (თეოფ. ბულ., მარკ., ჭიმჭ., S 404,26II)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.
to main page 
top of page