გან-ყოფილ-ი

1. Gk. διαφέρων
   განცალკევებული, განსხვავებული, დაშლილი
    

   ბუნებით განყოფილთა „სხუა და სხუა“ ეწოდების (დამასკ., დიალ., 11,3, ეფრ.); – ესე ყოველნი მყის იქმნეს ქუეყანასა ზედა, თითოეული მათი თჳს-თჳსებითა თჳსითა განყოფილი ერთი-მეორისაგან ნათესავობითა, და თითოეულსა მათგანსა აქუს სამკაული, რომლითა იცნობების (ბას., ექუს., უძვ., ანონ., 69, 22-30) // მყისსა შინა არსებად მოვიდეს თჳთოეული თჳსებითა თჳსითა, განყოფილნი ურთიერთარს განთჳსებულითა და საჩინოჲთ განყოფითა, და თჳსითა ხატოვნებითა ცნობილი თჳთოეული მათი (ბას., ექუს., გ. ათ., 56, 14-18);

2. Gk. ἐπιδιαίρεσις ἡ
   ლოგიკ.
   ზოგადის დაშლა სხვადასხვა ნიშნის მიხედვით
    

   ხოლო განყოფილ არს, რაჟამს მექმნეს განყოფილებაჲ საქმისაჲ, კუალად ვჰყოფ სხუასა განყოფილებასა მისვე ერთგზის განყოფილისა საქმისასა (დამასკ., დიალ., 14,3, ეფრ.); – κεχωρισμένος – ვთქუ რაჲ სოკრატისთჳს, ვითარმედ ერთ არს თავსა შორის თჳსსა და განყოფილ სხუათა კაცთაგან (დამასკ., დიალ., 23,9, ეფრ.);

3. Gk. διαιρούμενος
   დოგმატ.
    

   განყოფილნი რიცხჳთა სახელთაჲთა და გუამოვანითა თჳთებითა, გარნა არა ღმრთეებითა (მიქ., მრწ., ეფთ., 1; Jer. 151, 82r); განყოფილი რიცხჳთა და გუამითა და თჳთებითა, გარნა არა ღმრთეებითა (თტე., მრწ., თეოფ., 1; Jer. 23, 339v); – და არცა შეერთებულად მათ განყოფაჲ ჯერ-არს, არცა განყოფილთა შერევნაჲ (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.2); – διαφέρων – უშობელობითა ოდენ განყოფილი ძისა და სულისაგან, და თჳთებითა მით მამობისაჲთა (მიქ., მრწ., ეფთ., 2; Jer. 151, 82r) (თტე., მრწ., თეოფ., 2; Jer. 23, 339v); და არარაჲთ განყოფილ არს სხჳთა, თჳნიერ ოდენ გამომავალობითა (თტე., მრწ., თეოფ., 2; Jer. 23, 340r); რამეთუ განყოფილ ყოვლადვე არარაჲთა არს მათგან, თჳნიერ გამომავალობისა (მიქ., მრწ., ეფთ., 2; Jer. 151, 82v); – არარაჲთ განყოფილად მამისაგან (ლეონ., ეპ. 2, არს.; S 1463, 217v); – ვითარ, განჴორციელებულსა სიტყუასა და არსებითად კაცქმნილსა ზედა, ერთითა მოქმედებითა საკჳრველებათაცა და ვნებათა, სიტყჳთა ბუნებისაჲთა ურთიერთას განყოფილთა, შესრულებისა მეტყუელნი არა სძრწით? (მქს., პიროს., გელ. 45,12) // ვითარ უკუე განჴორციელებულსა მას სიტყუასა ღმრთისასა, რომელი არსებით კაც იქმნა, არა გეშინის თქუმად, თუ ერთითა საქმითა აღასრულნა სასწაულნიცა და თავს ისხნა ვნებანიცა, რომელნი-ესე ბუნებით ურთიერთას განყოფილ არიან? (მქს., პიროს., ეფთ. 14,37) – διάφορος – ვინაჲცა მამისა ზედა და ძისა და სულისა წმიდისა, ვინაჲთგან უკუე განყოფილი არს თითოეულისა მყოფობაჲ, სამნი გუამნი არიან (დამასკ., ორთა ნებ., არს., S1463, 129v); – διαφορά ἡ – ხოლო ერთ-გუამ შეზავებულ-ყოფად შესაძლებელ არს განყოფილთა მათცა ბუნებათაგან (დამასკ., დიალ., 27,6, ეფრ.); – ორთა ბუნებათა და ერთისა გუამისა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტეს ზედა აღმსაარებელთა მრჩობლად და განყოფილად თანა-აც აღსაარებაჲ ბუნებითთა თჳთებათა ბუნებათასა (დამასკ., ორთა ნებ., არს., S1463, 128r); განყოფილ ურთიერთას, ვითარ პირველი და შემდგომი (პრ., კავშ., პეტრ., 55; .37.14-21)

   Antonym: განუყოფელი
   Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.