- ვითარცა სარკე რაჲმე არს შინაგანისა დაწყნარებისაჲ გარეგანი სახე... (ეკლსტ., გელ., 189);
- გარეგან (ბუნებისა, სიტყჳერებისა) – παρὰ φύσιν – რამეთუ ეშმაკი ბოროტ არს კეთილის სახისა ბუნებისაგან გარდაქცევითა, ხოლო სული გარეგან სიტყჳერებისა განვრდომითა, ხოლო ჴორცნი გარეგან ბუნებისა მიდრეკითა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.32); ყოვლისავე ჩუენისაჲ, სულსა ვიტყჳ და მეუღლეთა მისთა ჴორცთა, ყოვლითურთად ცხორებად და უკუდავებად აღუთქუამს შეცვალებაჲ საქმე, რომელი ძუელობასა ნუუკუე და გარეგან ბუნებასა შეერაცხოს, ხოლო მე და შენ და ჭეშმარიტებასა საღმრთოდცა და ზეშთაბუნებისად (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 6.2); რამეთუ იგი, ვითარ-იგი არს ბუნება ყოველთა ცხოველთა და უფროჲსღა უსაღმრ-თოესთა მათ, არცა ერთი ცხორებაჲ არს მისსა გარეგან ბუნებისა ანუ ზეშთაბუნებისა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 6.2)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.
to main page 
top of page