სახიერ-ი

1. Gk. ἀγαθός
   კეთილი
    

   რამეთუ ბუნება სახიერისა არს დაბადებაჲ და ცხოვნებაჲ, ხოლო ბოროტისა განხრწნაჲ და წარწყმედაჲ (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.19); რომელთა თანა შეერთებულ არიან მიზეზისმეტყუელებითნიცა ყოველნი: სახიერი, კეთილი, არსი, ცხოველს-მყოფელი, ბრძენი (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.3);

2. Gk. ἀγαθός
   კეთილი
   ღმერთის სახელი, ატრიბუტი
    

   ყოველთა ამათ მიზეზისაგანთაგან უგალობდენ მიზეზსა ყოველთასა, ვითარცა სახიერსა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 1.6); რამეთუ ღმრთივ შუენიერი იგი სიკეთე (κάλλος) ვითარცა მარტივი, ვითარცა სახიერი, ვითარცა სრულთ-მთავარი (არეოპ., ზეც., ეფრ., 3.1); არს ღმერთი დაუსაბამოჲ, დაუსრულებელი, საუკუნოჲ, უჟამოჲ... სახიერი, მართალი (დამასკ., გარდ., ეფრ., 35); მაშინ მშჳდი იგი უჴმობდა სახიერსა მას მაცხოვარებად (არეოპ., ეპ., ეფრ., 8.1); ვინაჲთგან უფალსა ჩუენსა, ჭეშმარიტსა და სახიერსა მწყემსსა (ლეონ., ეპ., არს., 6, S 1463, 219r);

   სული სახიერი – τὸ πνεῦμα τὸ ἀγαθόν – კუალად ღმრთისმეტყუელთა წინაჲსწარმეტყუელთაგანი ვინმე აქებს "სულსა სახიერსა" (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.1); – ἀγαθόν Πνεῦμα τό – მადლითა სახიერისა სულისაჲთა აღსავსე იყო (სვიმ. მეტ., ბარბ. წამ., ანონ., H 1347, 134r); – სახიერი ბუნებაჲ – ἀγαθὴ φύσις ἡ – ვითარ საღმრთოჲ და სახიერი ბუნებაჲ ერთობითად ითქუმის, ვითარ სამებითად (არეოპ., საიდ., ეფრ., 3); – ἀγαθοφυὴς λόγος ὁ – რამეთუ თჳთ იგივე ბუნებით სახიერი სიტყუაჲ იტყჳს: "მე სახიერ ვარ" (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.1);

   სახიერი სიბრძნე – ἀγαθὴ σοφία ἡ – რამეთუ ამათდა სახიერი იგი სიბრძნე თანად მომნიჭებელადცა და წინა-განმგებელადცა იგალობების (არეოპ., ეპ., ეფრ., 9.4)

   Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.