საკუთარ-ი

1. Gk. κυρεία ἡ
   თავისთავადი, დამოუკიდებელი, საკუთარი, პირადი
    

   და რამეთუ ესე-ვითარნი ყოველნი საკუთრად ჰქონან ყოველსა ბუნებასა ერთ-ღმრთეებისასა ღმერთმშობელისა მის ღმრთეებისათჳს, ანუ ძისათჳს (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.1); გჳჴმს ჩუენ თქუმად… ჴელოვან ნათქუამთა ყოვლისა წიგნისა ზედა, რომელ არიან ესენი: განი, საჴმარი, საკუთარი, წესი… (ამონ., ტარიჭ., 20,28); – κύριος – მარტივი ოთხგუარად ითქუმის: რამეთუ ცხად-ჰყოფს ყოვლითურთსა… და საკუთარსა, ვითარ ოდეს იტყოდის არისტოტელი: „მარტივი ქმნაჲ“ რომელ არს – „საკუთარი“ (ამონ., ტარიჭ., 41,2); თჳს სულისა სიტყჳერისა [არს] მხოლოდ მის და ოდენ მარტოდ ცხორებაჲ, გაგონებაჲ და სიტყჳერი წადიერებაჲ, რომელი არს საკუთარი ნებაჲ (θέλησις) (დამასკ. ორთა ნებ., არს., S1463, 131v); ესრეთ ვიდრემე უკუე საკუთარი ნივთი (ὕλη) და საკუთარი სახე ბუნებითთა საქმეთა შორის იხილვების (ამონ., ტარიჭ., 81,24); მხოლოჲ საკუთარი ჩუენებაჲ (δεῖξις) არს ცხადისაგან მჩუენებელი უცხადოჲსა (ამონ., ტარიჭ., 59,24);

2. Gk. γνήσιος
   ნამდვილი, საკუთრივი
    

   აკროამატიკად [სახელ-სდვა], ვითარმცა საჭირო იყო მსმენელ-ყოფაჲ მათი მოსწრაფისათჳს და ნანდჳლ საკუთრისა ტრფიალისა ფილოსოფოსობისაჲსა (ამონ., ტარიჭ., 98,35)

   Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.