მარადიული (ღმერთის ატრიბუტი)
- არს ღმერთი დაუსაბამოჲ, დაუსრულებელი, საუკუნე და სამარადისოჲ (დამასკ., გარდ., არს., 35); სამარადისოჲსაგან – თანასამარადისოდ (συναίδιος) შობილი იქადაგების (ლეონ., ეპ., არს., 2, S 1463, 217v); – სამარადისოჲსა მამისა სამარადისოჲ იგი ძე იშვა (ლეონ., ეპ., არს., 2, S 1463, 217v); რომლისა ჟამიერმან შობამან არარაჲთ დააკნინა შობაჲ საღმრთოჲსა მის და სამარადისოჲსა ბუნებისა მისისაჲ (ლეონ., ეპ., არს., 2, S 1463, 217v); – ამას [ქრისტეს] ვიცნობ სამარადისოდ, უშობელად, დაუსაბამოდ, დაუბადებელად, უხილავად (თტე., მრწ., თეოფ., 5, Jer. 23, 340r); – მარადიული, მუდმივი – αΐδιος – გრძნობადთანი უკუე რომელნიმე [არიან] სამარადისონი, ვითარცა ზეციერნი (ამონ., ტარიჭ., 134,30); უკუეთუ ბოროტი სამარადისო არს და დაჰბადებს და ძალუც და არს და იქმს, ანუ იგი კეთილისაგან არს, ანუ კეთილი ბოროტისაგან, ანუ ორნივე სხჳსა მიზეზისაგან? (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.30); ნეოპლატ. ყოველი გუარი გონიერი სამარადისოთა (ἀϊδίων) არს მამყოფებელ (პრ., კავშ., პეტრ., 178; 107.21); – ἀΐδιον – სამარადისო – ყოველი უკუდავი სამარადისო არს, და არა ყოველი სამარადისოჲ – უკუდავ (პრ., კავშ., პეტრ., 105; 65.13-14); ყოველი თჳთმდგომი სამარადისო არს (პრ., კავშ., პეტრ., 48; 33.27); სამარადისო არ თავს-მდები [არს] არ ყოფისაჲ, არამედ მარადის მყოფი [არს] (პრ., კავშ., პეტრ., 105; 65.19-20); ἀεί – მარადიული, მუდმივი – იგი [მიზეზი] სამარადისო არს... და სამარადისოსა მოქმედებასა მისსა თანა-შეაყო თჳთებაჲ თჳსი დაუვსებელსა და სამარადისოსა გზავნასა შორის (პრ., კავშ., პეტრ., 76; 49.27-30)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.