ლოგიკ.
სახე, რომელიც აღარ დაიყოფა სახეებად, არამედ იშლება „განუკუეთელად“, „გუამად“, პირებად
- [არიან] სახოვანნი სახენი, ვითარ კაცი, ცხენი, ჴარი (ამონ., ტარიჭ., 65,35); აწ უკუე სახე, რომელი არა იყოს ნათესავ, ეწოდების მას სახე სახოვან (დამასკ., დიალ., ეფრ. 2,9); ბუნება უკუე არს საზოგადოჲ და განუსაზღვრებელი, ესე იგი არს სახოვანი სახე (დამასკ., ორთა ნებ., არს., S1463, 129r)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.