უკუანაჲსკნელ-ი

1. Gk. ἔσχατος
   ბოლო, უკანასკნელი
    

   ბუნებათმეტყუელებითი… ჩუენდა მომართ პირველი არს… ჭეშმარიტებისა მიმართ – უკუანაჲსკნელი (ამონ., ტარიჭ., 11,24); რომლისა მიმართცა წარმოობაჲ უკუანაჲსკნელი, მისგნითცა-და პირველი უკუნქცევაჲ (პრ., კავშ., პეტრ., 37; 29.2-3);

2. ყველაზე დაბალი სახე გვარ-სახეობრივ მიმართებაში
    

   უკუანაჲსკნელნი და უქუემოესნი (κατώτερος) სახენი, რომელთა არა აქუნდენ უქუემოეს მათსა სხუანი სახენი, არა ითქუმიან ნათესავად, არამედ სახედ (დამასკ., დიალ., არს. 2,7)

   Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.