ფურნე, თონე მის წინ გახურებული რომ იყო. ე.ი. ჯერაც რომ სულ არ გაციებულა. მოხურება.
- „ნახურები ფურნეა, შვილო, დილას გამოვაცხე პური, მაგა რა უნდა, ხელაჩი მოხურდება“.
Source: ჯავახური ლექსიკონი / გიორგი ზედგინიძე; რედ. ვლადიმერ ზედგინიძე. - თბილისი: საუნჯე: ვაჟა წოწკოლაური, 2014. - 370 გვ.; 22 სმ.