ტკუცა

1. სროლით მოარტყა, ტკიცა.
    

   „ტკუცა ტყვია და გადააგორა (მოკლა)“.

   See also: ტკიცა
2. რომ არ მოერიდა, დაუყოვნებლივ აღასრულა.
    

   „როდი შეჩერდა, ტკუცა თავი და შევიდა იმი სახში“.

   „მაშინათვე შარვალში ტკუცა ფეხი და ამოიცვა“.

   Source: ჯავახური ლექსიკონი / გიორგი ზედგინიძე; რედ. ვლადიმერ ზედგინიძე. - თბილისი: საუნჯე: ვაჟა წოწკოლაური, 2014. - 370 გვ.; 22 სმ.