ხივილი, ხუვილი

1. მდინარის, ადამიანების, ცხოველების ან ფრინველების კრებულის მაღალი ხმიანობა.
    

   „ისე ადიდებულა წყალი, რო ჩვენმა რუმაც ხივილი დაიწყო“.

   „რა მოუვიდათ ფოთოანთ, მაგათ სახლიდან რა ხივილი ისმის?“

2. წყლის (სითხის) უცბათ მოვარდნა. ადამიანების, ცხოველების ან ფრინველების მიწყდომა.
    

   „იხივლა წყალმა და სახში შემამივარდა“.

   „იმოდონა ცხვარს მე რას გავაჩერემდი, იხივლა და ზოგი საით გაიქცა და ზოგი საით“.

   Source: ჯავახური ლექსიკონი / გიორგი ზედგინიძე; რედ. ვლადიმერ ზედგინიძე. - თბილისი: საუნჯე: ვაჟა წოწკოლაური, 2014. - 370 გვ.; 22 სმ.