თავათ

1. დაერთვის კუთვნილებით ნაცვალსახელს და აღნიშნავს: მხრივ, წილად, თვის, თვითონ.
    

   „ჩემთავათ მე უთმომ და თქვენ რაც გინდათ, ის ჰქენით“.

   „შენთავათ რათ ლაპარაკომ?!“

   „ჩვენთავათ რო ვთქვათ, იმი ბრალი არ არი, სულ ამი ბრალია!“

   „სუ არავინ მამხმარებია, ჩემთავათ გავაკეთე“.

2. თვითონ.
    

   „ეგრე ძნელ საქმეზე რაღა შენ გაგზანის, თავათ წავიდეს“.
   

   „თავათ არ იყო ძმარი, ზედ დაურიეს წყალიო“. (ანდაზა).

   See also: ჩემთავათ
   Source: ჯავახური ლექსიკონი / გიორგი ზედგინიძე; რედ. ვლადიმერ ზედგინიძე. - თბილისი: საუნჯე: ვაჟა წოწკოლაური, 2014. - 370 გვ.; 22 სმ.