აყოლიება

1. მიმდევრობა, გაყოლა.
    

   „მაგრაინ საქმემ აყოლიება იცის, ერთი თუ გაგიტყუა, მერე ვეღარ მოეშვები“.

2. შემაღლებულისაკენ მიმდებარე ადგილი.
    

   „ესრე ეს აყოლიება სუ ჩემია“.

   „აემ აყოლიებაზე აძოვე ცხვარი“.

   Source: ჯავახური ლექსიკონი / გიორგი ზედგინიძე; რედ. ვლადიმერ ზედგინიძე. - თბილისი: საუნჯე: ვაჟა წოწკოლაური, 2014. - 370 გვ.; 22 სმ.