ლოპრა

1. ხე – კანგაცლილი; კანი, ტყავი – უბეწვო, ბეწვგაცლილი.
   „ლოპრა ხეა, კარგა გაჰყვება ხარ.“ (ხის თრევით წაღების დროს ამბობენ ასე) „ჩემ ხარ ბანალი სულ გასძვრა, ლოპრა დარჩა, გაზაფხულობით ეგრე იცის ხოლმე მაგან.“
2. ადამიანი, თავი ადამიანის: მელოტი.
   „აგერ იქ ლოპრა კაცი რო ზის იმისაა ეგ ცელი.“ „ეხლა იმას ი ლოპრა თავი არ’ნა გაუხეთქო?!“
   See also: გალოპვრა
   Source: ჯავახური ლექსიკონი / გიორგი ზედგინიძე; რედ. ვლადიმერ ზედგინიძე. - თბილისი: საუნჯე: ვაჟა წოწკოლაური, 2014. - 370 გვ.; 22 სმ.