გვერძე

1. (დგომა, ყოფნა) მხარში ამოდგომა, გვერდით (გვერდში) დგომა.
   „ყველა საქმეში გვერძე მიდგა“. „გვერძე მიდგია და ყველაფერში მეხმარება“.
2. გასვლა (გავიწიე, გავდექი, გაიწიე) გაწევა, გზის ან სანახავის დათმობა.
   „გვერძე გავდექი, რო იმასაც დაენახა“. „გვერძე გაიწი, კაცმა გაიაროს“. „გვერძე გავიდა და მერე უთხრა“.
3. გადგომა (გავუდექი, გამიდექი, გადგა), ზურგის შექცევა.
   „მეც გვერძე გავუდექი, სადამდინ’ნა მეთმინა, აჰა მაგისთვინ!“ „შენც რო გვერძე გამიდექი (გამექეცი) აჰა, რაღა ვქნა მეც“. „გვერძე გამიდგა, შენთან მუშაობა აღარ მინდაო“.
4. ყურება, ხედვა, ათვალწუნება.
   „გვერძე იმიტვინ ვუყურამ, რო კაცი არ არი, არაფერში შნო არ აქს“. „გვერძე რათ’ნა უყურო, ცოდო არ არი“. „ისრე გვერძე უყურამს, რო მივუყვანე ზედაც არ შეხედა“.
   See also: განზე
   Source: ჯავახური ლექსიკონი / გიორგი ზედგინიძე; რედ. ვლადიმერ ზედგინიძე. - თბილისი: საუნჯე: ვაჟა წოწკოლაური, 2014. - 370 გვ.; 22 სმ.