გასწორ-გასწორა

1. ადამიანი დაპირისპირება რომ ჩვევია, სწინააღმდეგოდ განწყობილი, უხეში.
    

   „ისეთი გასწორ-გასწორაა, ვერაფერ გააგებინამ“. „გასწორ-გასწორობა დამიწყო აქ, როგორც უნდა, ისე თავი ნებაზე უნდა იაროს“. „ერთი გასწორ-გასწორა კაცია, რო ელაპარაკო, რას გააგებინამ“.

2. ნათქვამი, სიტყვა, საქმე საპირისპირო.
    

   „სულ არ დაგითმომს, ისეთი გასწორ-გასწორ’ნა გითხრას რო!“ „ისრეთი გასწორ-გასწორა სიტყვა აქ, რო გულზე გაგხეთქამს“. „თავი’ნა მოუმდაბლო, გასწორ-გასწორა სიტყვას რო ეტყვი, ეწყინება, აპა, რა იქნება!“ „მაგი გასწორ-გასწორა სიტყვები გულზე მაწემს“. „გასწორ-გასწორა საქმი ბრალია ეს“.

   Source: ჯავახური ლექსიკონი / გიორგი ზედგინიძე; რედ. ვლადიმერ ზედგინიძე. - თბილისი: საუნჯე: ვაჟა წოწკოლაური, 2014. - 370 გვ.; 22 სმ.