ლამვა

სწრაფვა, დაპირება (უპირებს).
„ეს კაცი რას მილამის ბიჭოჯან!“ „რო იძახი რას მილამიო, შენ რა ხარ, რო რას გილამოდე!“
ამავე მნიშვნელობით ეს სიტყვა ნახმარია „ვეფხისტყაოსანშიც“: „მონამან წიგნი მომართვა, მე წავიკითხე ნებასა, წიგნსა შევატყევ, ლამოდა შეყრისა მოსწავებასა...“ (სტრ. 50.2) ან „ავთანდილ უთხრა, ვლამოდი მართ მაგისა თქმევასა...“ (სტრ. 899).