ჰიპერაზოტემია [ბერძ. huper-ზე, ზევით და haima სისხლი] – (მედიც.). სისხლში ცილოვანი ცვლის აზოტოვანი პროდუქტების (შარდოვანას, შარდმჟავას და სხვ.)რაოდენობის მომატება; ვითარდება თირკმლების მძიმე დაავადების ან გულ–სისძარღვთა უკმარობის დროს.
Source: უცხო სიტყვათა ლექსიკონი