დიამც იყოს

(ილია, „მაჭანკალი“, I). „მოდი, ქალაქო, ჩემთანა, ხელი არვის აქვს შენთანა, სანთელ – საკმელი ღვთის წინა, ავლადიდება ჩემ წინა, წაიქცა ფურცელი, ლექსებს გაუსკდა მუცელი, დიამც იყოს: მთვარე... („კრებ;“ 1873 წ; N 7, გვ. 24). დიამც იყოს! დიამც იყოს! – სიტყვის მასალაა, ვითომ დიახამც იყოსო!