დოგუში

1. ჩხუბი და ომი (უფრო კრივია). „ასპინძის ბოლოს ავიდა, იქ მტერი დეეხალაო, იქა ქნეს დიდი დოგუში, დელიბაშს უყვეს ძალაო“ (ლექსიდან „ერეკლე ხანზე“, „ივ.“,1894 წ; N 16).
2. ცემა – ტყეპა.
3. კრივი. „...მე კი ვუთხარი: ეგ რა არის, აქ კოსროშიაც ვიცით ცემა, მუცელშიაც და მერე დოგუშსაც გავმართავთ, ყველგან დაუშენთ მუშტებს“ („ივ“; 1894 წ. N 32, გვ. 3, მე – 4 სვეტი).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.