დოსტი

1. ამხანაგი, გულის მეგობარი. „საქურდლად დოსტები ქალაქის მახლობელ სოფელში დადიოდნენ“ (მ. გორკის მოთხ. „დოსტები“. თარგ. ვ. გიუნ. „კვალი“, 1902 წ. N II, გვ. 181).
2. მეგობარი, მოყვარე, არა აქვს დ. ჩ – ს თანამესუფრე. „ერთი მითხარი, ჩემო დოსტო, ქრისტიანები რატომ ერთხელ მეტად არ ქორწინდებიან?“ (იასე რაჭველი, „ნიშად.“, 1907 წ. N 1, გვ. 15). „ვხედავ ჩვენი დოსტი საკმაოდ გამოქექილი აღმოჩნდა“ (მ. ხუბუა. „ჯემალზადეს ნოველები“, „მნათ.“; 1935 წ. N 5, გვ. 102). „ყაჯარდუზა ხომ ნამესტნიკის კარგი ყველგან ჰყავდა დოსტი და ძმადნაფიცი“ („არსენა მარაბ.“, მ. ჯავახ. 1933 წ. გვ. 71.).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.