ლაბიარი

1. ანუ ლაბიერი. „მერე მოკრივენი რომ გახურდებოდნენ, შეურევდნენ ქვასა და ბაზრების ლაბიარები ერთ წამზე გაჰქრებოდა“ („დროება“, 1870 წ., № 8). ლ ა ბ ი ე რ ი – ბანის გარშემო შემოვლებული აგური. დაბალი გალავანი.
2. კოჭების თავზე შემოვლებული აგურის ანუ ქართული ბანის გარშემო აშენებული აგურის კედელი.
3. აბანოს ირგვლივ გავლებული აგური.
4. ბანის კედლები აგურებშემოვლებული.
   See also: ავლაბარი.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.