იალაღი

1. მთიანი ადგილების ალპიური საძოვრები, სადაც გაზაფხულობით და ზაფხულობით საქონელი იკვებება; ხოლო დაბლობ ვაკეებს და დაბალ მთა – ვაკეების საზამთრო საძოვრებს – კიშლაღი ეწოდება (ვ. კაკაბ., „შინამრეწველობა“, 1926 წ., გვ. 116). ქალაქი იალაღს ლაილაღს უწოდებენ.
2. ცხვრის ფარეხი, შემოღობილი ან შემოუღობელი, დახურული. პატრონი აქირავებს ფარის პატრონზე ზამთარში ცხვრის შესაფარებლად. თავისუფალი ადგილი. ფართე და გაშლილი. ხალვათი საძოვარი.
   See also: ლაილაღი.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.