ლაყაფი

1. (უჯერო ლაპარაკი) უასაკო სიტყვა – პასუხი, ლაქლაქი. ხალხური ლექსი ამბობს“ „...მაყრიონი მომძახოდა: „ქალ დაგვიცადეო“, მე იმათ ლაყაფ – ლუყაფსა ყური არ ვუგდეო!“ (მ. გაჩეჩ. შედგ. „სახ. კალენდ.“, 1903 წ., გვ. 147).
2. ლაყბობა, ცუდმოუბრობა. „ვინ ჩაგიგდებს ამას მწერლობად? უბრალო ლაყაფიაო, ჩაიხუმრებენ“ (შ. დად. „უბედ. რუსი“, 1937 წ., გვ .270).
3. მეჭორე, ცუდათ მოუბარი, უსირცხვილო კილოიანი. აქვს დ. ჩ – ს სხვანაირად. „ნეტა რას ამბობენ, შენ ბრძენოვ, ლაყაფი რად განაგრძეო“ (დავით რექტორის ლექსიდან, „Описание“, გვ. 225). „ღმერთო, ნუ მიწყენ ამ ცუდსა ლაყაფსა, ვიდმოდებასა“ (თეიმ. I – ისა, Описание, II გვ. 323). „ფინთი ლაყაფისაა“. „შენს ლაყაფს ვინ აუვაო“. (გვ. 35). „ლონდონის უბნის მოვაჭრე იმ თავითვე განთქმული იყო ლოთობითა, ყამარბაზობითა და ცუდის ენა – ლაყაფითა“ („ივ.“, 1892 წ., № 165).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.