ენაჩლუნგი მოლაპარაკე, რომელიც სიტყვებში ასოებს (ბგერებს) ჰკარგავს. ენამოჩლექილი, რომელიც ლაპარაკის დროს „რ“–ს მაგივრად „ლ“–ს ამბობს.
Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.