ლულეინი (ლულიანი)

1. ლულიანი, ე. ი. მილიანი ქეთლი სპილენძისა, რომელსაც სპარსელები ზარულაში ხმარობენ, გარედან გასვლის დროს.
2. სარწყული.
3. თიხის ჭურჭელია ხელების ადსაბანად (ბოლოს სპილენძისაც შემოვიდა). „ქალები წაგვავლებენ ხოლმე ხელს, თითქოს ჩაიდნის ლულეინის ყურს წაავლეს ხელიო“ (გოგოლი, „კრებ.“, 1871 წ., № 2, გვ. 135).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.