ანუ ფაშფაშა. მსუქან. და სქელ ადამიანზე ითქმის.
- „შახე, დედა, ფაშაა“ (რ. ერისთ., „ცისკ.“, 1862 წ., ნოემბ. გვ. 264).
- „ჩემი ცოლი ერთი ფაშა დედაკაცია“ (სვ. ყიფ. „ივ.“, 1905 წ., № 170).
- ფაშა და დროშა – მოსული ადამიანი, ლამაზი გამოსაჩენი, „ვაიმე ჩემო ფაშა და დროშა მიხაკჯან“ (გ. სუნდ., „აბანოს ბოღჩა“, მოქ. 1., ხელთნაწ.).
- „მართა (ტირილით): ჩემო ფაშავ და დროშავ, ოსკანჯან“ (გ. სუნდ., „ოსკან პეტ, საიქიოს“, „ცხრა სარკე“, 1901 წ., გვ. 228).
Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.
to main page 
top of page