ახმახ

1. უგუნური. „ახმახ, შენს სიცოცხლეს რათა აჭლექებდი’ (თხზ., ზ. ანტ., გვ. 135). „ - ჩოთქი არ გახლავს, აღა, ოთახი რით დავხვეტო? - ტო, ახმახ, დახვეტო, განა გომურია“? (რ. ერისთ., „თეატრი’, 1889 წ., N 8). „ადამიანზედაც ითქმის: „ცხვირდიდა და თვალდიდრონა, მსუნაგი და ტრაბახია, ერთი უშნოთ აწოწვილა, ერთი რაღაც ახმახია“ (ილია).
2. უბირი, ბრიყვი. ამბობენ: ახმახო ჩემო თავო, ეგ რა ჩაგიდენიაო! ან კიდევ: ეეე... ახმახ! რას ჩადიხარო.
3. ახმახს უწოდებენ აგრეთვე მაღალს, მოგრძოს (იხ. აბლაყი). ჩვენს უბანში ახმახი სულელის სინონიმად იხმარება. ისე კი მაღალ კაცზე ითქმის. „სასაცილო იყო ის სურათი, როდესაც ეს პატარა ადამიანი ამ ახმახ სომეხს კისრულით წამოიღებდა“ (მესხის „მოგონებანი“, „ქართ. სიტყვა’, 1924 წ., N 36). „გავხდები ნამდვილად უღმერთო გამცემი, ახმახი“.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.