ხარფუხი

1. Arm.
   ჰარბუხ.
   ჩემი უბანია, წარმ. ქარბუქიდან, ან შეიძლება წარმოსდგება სიტყვიდან ხარპუტი, რაც ნიშნავს ქვის ციხეს. როცა ჩვენს მწერლობაში ძვ. ტფილისელის აღწერა უნდათ, სწერენ: ხარფუხელიაო.
    

   „ნ. გაბუნიამ ისე კარგად ითამაშა ხანუმას როლი, კაცს ავიწყდებოდა, არტისტი თამაშობს თუ ჩვენს წინაშე ვიღაც „ოსტატი დედაკაცი“ მოუყვანიათ ხარფუხისა თუ კლდის უბნიდამ თავის ქათიბით და იმას გვაჩვენებენო“ („ივ.“, 1889 წ., № 199).

   „ყეენები დადიოდნენ დიდქუჩებში და ბაზრებში. ყეენები იყვნენ შემდეგი უბნებისა: კუკიის, ავლაბრისა, სოლოლაკისა, ხარფუხისა და შუაქალაქისა“ („ივ.“, 1886 წ., № 43).

   „აქ მოთავსებულები არიან ძვ. ხარფუხის მოქალაქენი...“ (მ. შავგ., „ახ. კომ.“, 1934 წ., № 2).

   „იგინივე და მართა ხარფუხელი საწყალი ქალი“ (რ. ერისთ., „პარიკმახერისას“, 1880 წ., გვ. 13).

2. სურდოს ხატი.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.