აჯილღა

1. ხარფუხში და საზოგადოთ ქართლ-კახეთში თამამ და თავაწყვეტილ ქალზე იტყვიან ხოლმე: „აი, შე აჯილღა“! ნ. შიუკაშვილსაც ამ მნიშვნელობით აქვს ნათქვამი თავის პიესა „სიმახინჯეში“. „შენ ისეთი აჯილღა ხარ, რომ !!! (მაროზე), (ჟურნ. „ერი“, პ. სურგ. რედ. 1910 წ., N 17, გვ. 6)
2. აფთარს დედაკაცს აჯილღას უწოდებენ; აგრეთვე ბედაურ ულაყ ცხენსაც აჯილღას უწოდებენ, რომელსაც ჯოგში გაუშვებენ ხოლმე კარგის ჯიშის მოსაშენებლად. ანდაზაა: „ავი აჯილღა თავის დედას დააწვაო“. „რაცა ხანია ეგ კაცი აჯილღასავით დაძრწის და აღარ გააჩერა აღარც ქალწული, აღარც ქვრივი“ (მელან., „მამა ქრისტეფორე“, 1934 წ., გვ. 38).
3. კაპასი. „ერთი ვიღაც აჯილღა ათასჯერ იომებს, რომ მე ტიტულიარნი სოვეტნიცა ვარო“ („ივ“., 1886 წ., N 200). ა ჯ ი ლ ღ ა - ეს სიტყვა არის „დასტურლამალში“ (გვ. 12, იხ. წინა თემა, გვ. V). „გლახა აჯილღა დედას შეახტება ზურგზედაო“ (ხალხ.). „მეოთხე - ხართუთაანთ აჯილღა ქალი იყო“ (გ. სუნდ. „ვარინკას ვეჩერი“, „ივ“., 1879 წ., N 5-6, გვ. 109). „რა გასაკვირველია, მაგათი ჯიშისაგან, ერთი აჯილღები არიან“ („ივ“. 1887 წ., N 164, გვ. II). ჯიღალა ხარის სახელია. „აჯილღა იგი მხატვრის ქალს გამოსტყუვა, წამოისხა“ „ქილილა და დამანა“, გვ. 201). „ერთხელ გორში ვითამაშე ყომარი, კაცი ვნახე აჯილღაზე მჯდომარი“ (1936 წ., „კოლექტივიზაცია“,N 44).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.