ხურუში

1. ფლავის ყოველგვარ სამკაულს (თავს) ჰქვია.
2. აღტკინება, ჟინიანობა.
    

   „თქვენ, ბ–ნო მოჩხუბარიძევ, ემსახურებით თეატრსაც, ლიტერატურასაც, მაგრამ როდესაც ხურუში მოგივლით ან ცუდ გუნებაზე ბრძანდებით, ორივეს ერთნაირად სვრით ტალახში“ („დრ.“, 1883 წ., № 137).

   „თუნდ რომ ჰქონდეთ მგლის სიმსუქნე ან თხის ხურუში...“ („ოტ.“, 1888 წ., გვ. 78). დ. ჩ.– ს აქვს ეს სიტყვა, მაგრამ არა ხსნის.

   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.