მეტი სახელი იყო ერთი უშნო კინტოსი, რომელსაც სმენა არა ჰქონდა ზოგიერთ დიაკვნებივით და უგემურად ჰყვიროდა: „ატამი“, „ატამი“ - ვინმეს ყიდვა რომ სდომოდა, ვერ ყიდულობდა. ეს კინტო სულ არ ჰგავდა იმ მენახშირეს, რომლის დაძახილი ისე მიყვარდა, რომ მთელი საათობით დავდევდი უკან მისი ლამაზი ტემბრის ხმის მოსასმენად.