გარეგანი

1. ამბობენ: „ღვთის გარეგანი“, ადამიანის არმზგავსი. (ლ. არდაზ. 1936 წ., გვ. 204, 208, 222). „არ ვარგა სწორედ „გარეგნობა“ (რ. ერისთ. პუშკინის „ძუნწი გმირი“). „ცუდია მისი გარეგნობა“. (პ. იაშ, პუშკინის „ძუნწი გმირი“). „ღვთის გარეგანი ყოფილა“ (ბარნ., „პროფესორი“).
2. ამბობენ: ჰგიებით „ღვთის გარეგანიო“, („ბოგოოტსტუპნიკ“). „წინა დღით ამა ღვთის გარეგანმა და უღვთომა“ („კრებ.“ 1871 წ. N III, გვ. 33).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.