გარმიანული (გარმიანელი)

1. გარეშე, უცხო, შორეული, არაჩვენი. გარმიანული, გაკიდეგანებული, გადამთიელი. ილია ამბობს: „მე ოსტროვები, ლინიები და სხვა გარმიანული სიტყვები დავძრახე“ (ილიას ნაწ., ტ. IV, 1927 w. Gv. 58). მოსე ჯანაშვილიც იხსენიებს ამ სიტყვას: “ამბობენ შაირი გარმიანული სიტყვაა“ (ჟურნ. „განათ.“, 1917 წ. N 4-5). „გარმიანულს ენაზედ“ („ივ“., 1888 წ., N 90, gv. 4). ვაჟას „ეთნოგრაფიული წერილები“, 1937 წ., გვ. 97. (ჩემი ძველი ტფილისის ლექსიკა). „ვაჰ, ჩემო ძმაო, რა გარმიანელსა ჰგავხარ“ „გარმიანელსავით კანჭები დაგქონ“ (ვაჟა, „ივ“., 1886 წ., N 35 ილია, III ტ., გვ. 87).
2. გარმიანელი - თურქების ერთი ტომი. („ქართლის ცხოვრება’).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.