გაქირი

ჯიუტი, კერპი, უჯიათი, თავისნათქვამა. „ღვთისაგან განაჩენი სჭირდეს ყველა სენი, ვამბობ მაინც ამას, ვით გაჰქირი ცხენი“. (ანტონ განჯისკარელი). ჩუბინაშვილს ეს სიტყვა ამოაქვს ილიას „კაცია ადამიანიდან“, სადაც სწერია: „გაქირ ვირსავით თუ ერთხელ შედგა“ და სხვ. (გვ. 17. 1869 წ. გამოც.). და ამბობს: „გაქირ შორისდებულია“ (გვ. 283). ილიას ეს სიტყვა უყვარდა. ერთ კერძო წერილშიაც სწერს: „ამ „აჩრდილმა“ ტყავი გამაძრო. ისტორიულ ნაწილზე გაქირა ვირსავით შევდეგ და ერთი ბიჯი წინ ვეღარ წავდგი“ (წერ. დ. ერისთავისადმი მიწერ. ინახება ცენტრარქივში). „ჩვენი ოჯახის ნაამაგარი ცხენია...რა ვუყოთ, რომ ცოტათი გაქირი იცისო“ (ი ნ ე ნ - ილია ზურაბ. ფსევდ. „ივ.“, 1905 წ., ტ. II, 157).