ბაინდურა

1. დიდთავა, მაგრამ სუსტი ჭკუის პატრონი. „ისე გაგიხდი მაგ ბაინდურა თავს, რომ სულ ბუზები გეხვეოდეს“ (ა. ცაგარ., პიესა „ბაიყუში“, მოქ II). „აი, მეხი კი დაგაყარე ბაინდურა თავზედ“ („თეატრი“, 1886 წ., № 31, გვ. 359).
2. არის სოფელი, სადაც ომი იყო 1855 წელს. მგონი, ბაინდუროვი გვარიცაა.
3. დონდლო ადამიანს ბაინდურას უწოდებენ. ბ ა ი ნ დ უ რ ა - სახელია კაცისა, „რამდენი ხანია ვეხვეწები სათვალეები მომეცით-მეთქი, მაგრამ შენც არ მომიკვდე, ყველამ ბაინდურას ყურები გამოიბა, ვიღა არის შენი გამგონი“ (ცქვიტი, „პიონერი“, 1935 წ., № 1-2, გვ. 4).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.