ბალა

1. მოხეტიალე აშუღი.
   See also: დუთარი.
2. ხათაბალა.
3. დავიდარაბა, გამოუსვლელი მდგომარეობა. ბ ა ლ ა სახელი იყო ტფილისელ ცნობილ თარის დამკვრელისა (1888 - 1935 წწ.). „აი, ხათა, აი, ბალა“ (რ. ერისთავი., „პარიკმახერისას“, 1880 წ., გვ. 28). „ვაჰ, თუ კიდევ ბალაში გაგვეხვიაო“! (მელან., „ბნელო“, 1891 წ., გვ. 134).
4. უბედურება.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.