„ენის სახებიანი?“ ასე ხსნის ი. აბულაძე. თუ ყოშებიანი კაბა? „ომგადახდილსა მშვენოდეს მე ენიანი კაბანი“. („ვეფხისტყაოსანი“, ი. აბულაძის გამოც. 1926 წ., გვ. 57). „ყეყეჩა თავს დაუმშვენებდა ხოლმე ენიანი კაბით, ქულაჯითა და ყელზე ქალიგათით“ (ქალაღაიათი?) (ს. მგალ., „მოამბე“, 1889 წ., N VIII. გვ. 73; ვ. ბარნ., „ვარდფანჯები“, გვ. 53). დ. ჩ-ს აქვს ჩაფრატი, გვ. 490. იხ. ენა.
Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.
to main page 
top of page