თარფი

1. თაბახი, სხვადასხვა ნუგბარი ხილიტ სავსე (ქორწილში იციან).
2. თარფი - თევზის საჭერი მახეც ყოფილა, რომელიც გავრცელებულია ხერთვისში (კ. კალაძის და ვ. გაბესკ. ნარკვევბი, „მუშა“, 1934 წ., N 283). „წავიდეთ ორთაჭალას... წამოვიყვან იქ ქორ-პეპანა მედუდუკეს, ქლესა მედოლეს და ხლეპუზა მედაირეს, მომღერალსაც, თუ გინდა სათარას „თუ გინდ ევანგულას, და ჩავსხდეთ. დილაზე კარგი თარფი, თეთრი თუთა, სადილად ცოცხალი ჭანარი. აი, - ცხოვრება ეს იქნება!“ (რ. ერისთ., - ცისკ.“, 1862 წ., ნოემბ., გვ. 276). „თბილისელი კინტო ვარ, თარფით ვყიდი წიგნებსა“ (ი. დავით., 1927 წ. გამოც., გვ. 143, ვ. რუხაძის რედ.). „მე პარიკა თარფს მოგართმევთ ჩემის ურმით დატვირთულსა“ („ტფილისელი კინტოს თარფი“, 1911 წ., გამოც. დ. კ-სა). „თარფი“ - ამ სათაურით წიგნიცა აქვს დაბეჭდილი დ. გივიშვილს.
3. ნობათი. ყარაჩოღელ ძმაბიჭებმა იციან ქორწილში სიძეს მიართმევენ სხვადასხვა ნუგბარ ხილით მორთულ ტაბაკს, ან პატარა ურემს, პურით გამოქანდაკებულ ხარებშებმულს და თაფლის სანთლებით გაჩირაღდნებულს. მომლოცველს - მომრთმეველს აჯილდოვებს ფულით მეჯვარე.
4. ნობათი, საჩუქარი; სხვადასხვა ნუგბარი (ახლად შემოსული) ხილით მორთული პატარა თაბახი, ანუ პატარა ურემი (საბავშვოდ გაკეთებული ურემი, კამეჩებს რომ ციხეში აკეთებენ პურის გულისაგან). თარფით მილოცვა მიღებული იყო ქორწილ-ლხინებში.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.