ბესააბი

1. ღმერთგამწყრალი, უღვთო, უღმერთო (?) (რ. ერისთ. „ჯერ დაიხოცნენ, მერე იქორწილეს“, II მოქმ., „ჩანგი“).
2. ბესააბად ნუ მხდი. შეურაცხყოფას ნუ მაყენებ.
3. მიქარვა, უანგარიშოდ როშვა.
4. უსირცხვილო. „შე ბესააბო“ („მზის დაბნელება“, I მოქმ.). აკაკის ეს სიტყვა თავის ადგილას არა აქვს ნახმარი: „ქორივით ვებდღვნები გულზედ და ერთ ბესააბს გადავეკიდები“ („კრებ“., 1871-1872 წ., № VI, გვ.117).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.