თითბრის საყვირი. ძველად ქალაქგარედ რომ „ლინეიკები“ დადიოდნენ, ცხენების გამრეკნი ამ ღოროტოტოში ჩაჰბერდნენ - მოვდივარ, გზა დამიცალეთო. „ბილიკის მოსახვევთან შეგხვდა კაცი, რომელსაც დიდი სანადირო ღოროტოტო ეჭირა („ანგარიში მსოფლიოსი ანუ ბანი ალპის მთებში“, 1912 წ., გვ.10). „ყეენს - წინ მიუძღვიან ბელადები კომბლებითა, სულ წინ ზურნა-ნაღარა და ღოროტოტო უკრავს“ (ანჩისხატელი - პ. უმიკ., „დრ“., 1880 წ., № 49 ). „მეღოროტოტენი ერთი საათის განმავლობაში აყვირებდნენ ღოროტოტოებს“, („მოამბე“, 1903 წ., № 8, გვ.10). დიდ და უცხო ცხვირიანს ადარებენ ღოროტოტოს. „ცხვირი ჰოროტოტოს მიუგავდა“. (ს. მგალ.).
Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.
to main page 
top of page