იასაღი

„იასაღი ქალია“ („უბედური რუსი“, გვ. 272). „ ჰაი, შე იასაღო, შენა ქმარს რომ მართმევ (მეველე, „მეუფება წყვდიადისა“ ტოლსტოისა, 1908 წ., ქუთ., გვ. 78).